เช็คชื่อเข้าเรียน วันศุกร์ ที่ 28 พฤศจิกายน 2568

 สมาชิกกลุ่ม (มาครบ)

นางสาวสิริยากรณ์ ยืนยาว109

นางสาวณัฏฐณิชา ชาวนา110

นางสาวจิรภัทร บุตะเคียน122

นางสาวศุภนิดา ได้ดี 125

นางสาวนิศา ชื่นนอก 128            

รูปภาพในห้องเรียน

A3 นิทานหมาป่ากับลูกเเกะ

 นิทานเรื่อง หมาป่ากับลูกเเกะ (The Wolf and the Lamb )

1. เนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องนิทาน: หมาป่ากับลูกแกะ 

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในฤดูร้อนที่อากาศสดใส ลูกแกะตัวน้อย กำลังเพลิดเพลินกับการดื่มน้ำสะอาดจากลำธารอย่างสบายใจ

 (ดนตรีเข้า: เพลงที่ 1 (เพลงลูกเเกะ) บรรเลงช้าและนุ่มนวล) มันเลือกดื่มน้ำอยู่บริเวณด้านล่างที่น้ำไหลลงมาจากเบื้องบน จึงไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำขุ่นเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น หมาป่าผู้หิวโหย ก็เดินลงมาจากเนินเขาสูง มันสังเกตเห็นลูกแกะอยู่ด้านล่างและเกิดความโลภอยากจะจับกิน

 (ดนตรีเปลี่ยน: เพลงที่ 2 (เพลงหมาป่ากับเเกะ) เข้ามาในจังหวะช้าและหนักแน่น พร้อมเสียงกลอง/เคาะไม้) หมาป่าเดินเข้าไปใกล้แล้วตะคอกด้วยเสียงอันดังว่า เจ้าแกะชั่ว! เจ้าดื่มน้ำจนทำให้น้ำขุ่นหมดแล้ว ข้าดื่มน้ำที่ไหนได้อีก

ลูกแกะตอบด้วยความเคารพแต่มีเหตุผล (ดนตรีค่อยๆ เงียบลง/เหลือแต่เสียงพูด) ท่านครับ! ท่านอยู่สูงกว่าผม และผมก็อยู่ไกลจากท่านมาก น้ำไหลจากด้านบนลงมาด้านล่างอย่างไรเล่า น้ำที่ผมดื่มจึงไม่ได้ทำให้น้ำที่ท่านดื่มขุ่นเลยแม้แต่น้อยหมาป่าโกรธจัดเมื่อโต้แย้งด้วยเรื่องน้ำไม่ได้ จึงเปลี่ยนเรื่อง ถึงอย่างนั้น ก็เป็นเจ้าที่ด่าว่าข้าเมื่อปีที่แล้ว ลูกแกะตอบอย่าง สุภาพว่า โอ้...ท่านครับ เมื่อปีที่แล้วผมยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ ผมยังไม่ได้ลืมตาดูโลกเลย

เมื่อหมาป่าหมดข้ออ้างที่จะหาเรื่องได้อีกต่อไป มันก็ไม่ได้สนใจเหตุผลอีกแล้ว มันพูดขึ้นมาอย่างดุดันว่า ไม่ว่าเจ้าจะอ้างอย่างไร ข้าก็จะกินเจ้าอยู่ดี เพราะข้าจะไม่ยอมอดตายเพราะความเจ้าเล่ห์ของเจ้า!

(ดนตรีเข้า: เพลงที่ 2 ”เพลงหมาป่ากับเเกะ“ เล่นเร็วและรัว ดุดัน) หมาป่ากระโดดเข้าใส่ลูกแกะทันที และจับลูกแกะกินเป็นอาหาร

จบฉากด้วยเสียงฉับพลัน/เสียงกลองเน้นหนัก

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : (ดนตรีเข้า: เพลงที่ 1 ”เพลงบ้านเรา“ บรรเลงช้ามาก นุ่มนวล) สำหรับผู้ที่ต้องการหาเรื่องรังแกผู้อื่นด้วยอำนาจ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีเหตุผลหรือความจริงอย่างไร ก็ไม่สามารถเอาชนะความตั้งใจของคนพาลได้

2. ตัวละครหลัก

หมาป่า - เจ้าเลห์ มีอำนาจ หาเรื่อง ดุร้าย

ลูกเเกะ - อ่อนเเอ บริสุทธิ์ มีเหตุผล

3. เพลงประกอบและจังหวะ (อย่างน้อย 2 เพลง)

ต้น (เปิดเรื่อง/ลูกเเกะ)

เพลงที่ 1 เพลงลูกแกะ

เนื้อเพลง โอ้ลูกแกะน้อยแสนใสซื่อ 

ระวังให้ดี ในโลกที่ไม่แน่นอน

หมาป่าเจ้าเล่ ที่คอยรออยู่

ความไว้วางใจที่สร้างความวุ่นวาย

หมาป่าเข้ามาใกล้ลูกแกะ

ด้วยคำพูดหวานและเสน่ห์ที่มี

แต่ในใจของมันนั้นคิดคด ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

อารมณ์/จังหวะ : สงบ ปลอดภัย เเสดงถึงความไร้เดียงสา 

กลาง (หมาป่าเข้ามา/ช่วงปะทะคารม)

เพลงที่ 2 เพลงหมาป่ากับเเกะ 

เนื้อเพลง  หมาป่าตัวหนึ่งยืนกินน้ำพลัน ที่ต้นลำธาร ทามกลาง พฤกษ์ไพร

 ตามันเหลือบแลมองไปเจอ ลูกแกะในทันใด ใจมันใคร่จับกินลูกเเกะ นั้นไซร้ 

อารมณ์/จังหวะ : คุกคาม ตึงเครียด น่ากลัว

ท้าย (หมาป่าจับลูกเเกะ/ปิดเรื่อง) 

เพลงที่ 2 ทำนองเพลงหมาป่ากับแกะ เล่นเร็วเเละดุดัน

อารมณ์/จังหวะ : จบ เน้นความดุของหมาป่า

ปิด (สรุปข้อคิด) 

ดนตรีบรรเลงนุ่มนวล / เพลงบ้านของเรา ทำนองช้า

4. โน้ต - หาโน้ตประกอบ

เพลงลูกแกะ

ท่อนที่ 1: การเตือนภัย

โอ้ลูกแกะน้อยแสนใสซื่อ

ลา(ต่ำ) - โด - เร - มี - มี - เร - โด 

ระวังให้ดี ในโลกที่ไม่แน่นอน

เร - มี - ฟา - มี - เร - โด - ที(ต่ำ) - ลา(ต่ำ)

ท่อนที่ 2: หมาป่าปรากฏตัว

หมาป่าเจ้าเล่ ที่คอยรออยู่

ลา(ต่ำ) - โด - มี - ลา - ซอล - ฟา - มี

ความไว้วางใจที่สร้างความวุ่นวาย

เร - เร - ฟา - มี - เร - โด - ที(ต่ำ) - ลา(ต่ำ)

ท่อนที่ 3: เล่ห์เหลี่ยมของหมาป่า

หมาป่าเข้ามาใกล้ลูกแกะ

ลา - ลา - ที - โด(สูง) - โด(สูง) - เร(สูง) - มี(สูง) 

ด้วยคำพูดหวานและเสน่ห์ที่มี

มี(สูง) - มี(สูง) - ฟา(สูง) - ซอล(สูง) - ฟา(สูง) - มี(สูง) - เร(สูง)

ท่อนจบ: บทสรุป

แต่ในใจของมันนั้นคิดคด

ฟา(สูง) - มี(สูง) - เร(สูง) - โด(สูง) - ที - ลา - ซอล 

ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ฟา - มี - เร - ที(ต่ำ) - ลา(ต่ำ)

ลิงค์เพลง

เพลง หมาป่ากับเเกะ

ท่อนที่ 1

หมาป่าตัวหนึ่ง ยืนกินน้ำพลัน
โด เร มี | ซอล ซอล มี เร โด

ที่ต้นลำธาร ท่ามกลาง พฤกษ์ไพร
โด เร มี | ซอล ลา ซอล มี เร

 ท่อนที่ 2

ตามันเหลือบแล มองไปเจอ
มี ซอล ลา ซอล | มี เร

ลูกแกะในทันใด
โด เร มี | ซอล มี เร โด

ท่อนที่ 3

ใจมันใคร่จับ กินลูกแกะ
มี ซอล ลา ซอล | มี เร

นั้นไซร้
โด เร มี โด

ลิงค์เพลง

หมาป่าเข้ามา: บรรเลงด้วยจังหวะ ช้าและเน้นเสียงหนักๆ

หมาป่าจับลูกแกะ: บรรเลงด้วยจังหวะ เร็วและรัว เพื่อให้จบแบบฉับพลัน

ตัวอย่างสคริปต์ประกอบเพลง

ฉากที่ 1: ลูกแกะดื่มน้ำ

• ผู้เล่า: วันหนึ่ง ลูกแกะตัวน้อยกำลังดื่มน้ำใสสะอาดที่ลำธารอย่างสบายใจ....

• (เริ่มบรรเลงเพลงที่ 1: เพลงบ้านเรา จังหวะช้าๆ นุ่มนวล)

• ลูกแกะ (ทำท่าทาง): (ดื่มน้ำ) น้ำอะไรช่างเย็นชื่นใจจริงๆ

• (ดนตรีค่อยๆ เฟดออก)

ฉากที่ 2: หมาป่าปรากฏตัว

• ผู้เล่า: ทันใดนั้น หมาป่าผู้หิวโหยก็เดินลงมาจากเนินเขา และเห็นลูกแกะอยู่เบื้องล่าง มันจึงคิดจะหาเรื่อง.

• (เริ่มบรรเลงเพลงที่ 2: เพลงหมาป่ากับเเกะ จังหวะช้าและหนักแน่น พร้อมเสียงกลอง/เคาะไม้)

• หมาป่า (เสียงดุดัน): เฮ้! เจ้าแกะโง! เจ้าดื่มน้ำจนทำให้น้ำขุ่นหมดแล้ว!

• (ดนตรีเฟดออก)

ฉากที่ 3: หมาป่าจับลูกแกะ

• ผู้เล่า: ลูกแกะพยายามอธิบายด้วยเหตุผล แต่หมาป่าไม่ยอมฟัง เพราะมันตัดสินใจแล้วว่าจะกินลูกแกะให้ได้..

• หมาป่า: ไม่ว่าเจ้าจะอ้างอย่างไร ข้าก็จะกินเจ้าอยู่ดี!

• (ดนตรีเข้า: เพลงที่ 2: เพลงหมาป่ากับเเกะ เล่นเร็วและรัว ดุดัน)

• (จบฉับพลันด้วยเสียง แฉะ จากฉาบหรือกลอง)

ฉากที่ 4: สรุปข้อคิด

• ผู้เล่า: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...

• (ดนตรีเข้า: เพลงที่ 1: เพลงลูกเเกะ บรรเลงช้าๆ นุ่มนวล)

5. เครื่องดนตรี - เครื่องกำกับจังหวะ อย่างน้อย 1ชิ้น

ชื่อเครื่องดนตรี

    -เเทมโบลีน (Castanet หรือ Wooden Block)    

บทบาทในนิทาน

  - แทนเสียงลูกแกะ และจังหวะที่ลูกแกะพูดอย่างมีเหตุผล     

วิธีการใช้งาน/จังหวะ

  -ตีเป็นจังหวะ เบาและสม่ำเสมอ (เบา-เบา-เบา)

ชื่อเครื่องดนตรี

-กลองเล็ก/โทน (หรือใช้การตีกล่อง/โต๊ะเบาๆ)

บทบาทในนิทาน              

-แทนเสียงหมาป่า และความตึงเครียด                

วิธีการใช้งาน/จังหวะ                                                                                                                          

-ตีจังหวะ หนักและช้า (ตึ้ง...ตึ้ง...) เพื่อสร้างบรรยากาศน่ากลัว

A3 บันทึกสะท้อนความคิดการเรียนรู้จังหวะและการเคลื่อนไหวสำหรับเด็กปฐมวัย

บันทึกสะท้อนความคิดการเรียนและการเคลื่อนไหวสำหรับเด็กปฐมวัย

สุนทรียะทางดนตรีและการเคลื่อนไหวสำหรับเด็กปฐมวัย 

 Aesthetic Music and Movement for Preschoolers

วันจันทร์ ที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2568

1) จังหวะและการเคลื่อนไหว 

จากการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการใช้เครื่องดนตรีประกอบจังหวะ การให้จังหวะผ่านการเคลื่อนไหว และกิจกรรมการเคลื่อนไหวประกอบเพลงสำหรับเด็กปฐมวัย ทำให้ข้าพเจ้าตระหนักถึงความสำคัญของดนตรีและการเคลื่อนไหวในฐานะสื่อการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อพัฒนาการเด็กอย่างรอบด้าน ทั้งด้านร่างกาย อารมณ์ สังคม และสติปัญญา โดยเนื้อหาที่ได้ศึกษามีความครอบคลุมตั้งแต่ประโยชน์ของการให้จังหวะ วิธีการใช้เครื่องดนตรีชนิดต่าง ๆ ไปจนถึงการประยุกต์ใช้กิจกรรมการเคลื่อนไหวร่วมกับเพลงเพื่อเสริมสร้างทักษะพื้นฐานในชีวิตประจำวันของเด็ก

1.1 ความเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องดนตรีประกอบจังหวะและการจัดกิจกรรม

สิ่งที่ได้เรียนรู้คือเครื่องดนตรีให้จังหวะ เช่น กลอง ฉิ่ง กรับ ระฆัง หรือไม้เคาะจังหวะ ล้วนเป็นสื่อที่มีความเหมาะสมกับวัยเด็ก เนื่องจากใช้งานง่าย ปลอดภัย และช่วยพัฒนา กล้ามเนื้อใหญ่–กล้ามเนื้อเล็ก ไปพร้อมกัน เด็กได้ฝึกการฟังจังหวะ การเคาะตามจังหวะที่ถูกต้อง รวมถึงการควบคุมแรงและการประสานงานของมือและสายตา ซึ่งล้วนเป็นพื้นฐานของทักษะการเคลื่อนไหวอื่น ๆ ที่ยากขึ้นในอนาคต

1.2 การเคลื่อนไหวประกอบจังหวะช่วยส่งเสริมพัฒนาการทางกายภาพ

จากเนื้อหาทำให้เข้าใจว่าการเคลื่อนไหว เช่น การเดิน วิ่ง กระโดด หมุน หรือแกว่งแขนตามจังหวะเพลง เป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้เด็กพัฒนาทักษะมอเตอร์หลัก (Motor Skills) ได้อย่างสมวัย การฝึกเคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอทำให้เด็กมีความคล่องตัวมากขึ้น รู้จักควบคุมร่างกาย มีความสมดุล และสามารถตอบสนองต่อสิ่งเร้าจากเสียงดนตรีได้ดีขึ้น นอกจากนี้ การเคลื่อนไหวยังช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้เด็กกล้าแสดงออกมากขึ้นในบรรยากาศที่สนุกสนานและเป็นกันเอง

1.3 บทบาทของเพลงและจังหวะต่อพัฒนาการทางอารมณ์และสังคม

การใช้เพลงและเสียงดนตรีในกิจกรรมช่วยให้เด็กมีอารมณ์ที่ผ่อนคลาย ร่าเริง และพร้อมเปิดรับการเรียนรู้ เด็กเกิดความสุขจากการมีส่วนร่วมและสามารถทำงานร่วมกับเพื่อน ผ่านการเคาะจังหวะและเคลื่อนไหวไปพร้อมกัน เด็กได้เรียนรู้การรอคอย การทำงานเป็นกลุ่ม และการเคารพจังหวะของผู้อื่น จึงถือเป็นกิจกรรมที่ส่งเสริมทักษะสังคมได้อย่างดีเยี่ยม

1.4 การเคลื่อนไหวประกอบเพลงช่วยพัฒนาความคิดสร้างสรรค์

จากการศึกษาทำให้เห็นว่ากิจกรรมนี้ไม่เพียงเป็นการออกกำลังกายเท่านั้น แต่ยังเป็นเวทีให้เด็กได้จินตนาการท่าทางของตนเองตามท่วงทำนองของเพลง นำไปสู่การคิดสร้างสรรค์และความกล้าแสดงออก เด็กได้ทดลองท่าทางใหม่ ๆ และมีโอกาสแสดงออกตามธรรมชาติของตน ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของการคิดริเริ่มและความมั่นใจในตัวเอง

1.5 การประยุกต์ใช้ในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้

จากการเรียนรู้ในครั้งนี้ ข้าพเจ้าตระหนักถึงความจำเป็นในการออกแบบกิจกรรมให้เหมาะสมกับวัยและพัฒนาการของเด็ก โดยเลือกใช้เครื่องดนตรีที่มีน้ำหนักเบา ปลอดภัย และง่ายต่อการจับถือตามวัย ใช้เพลงที่มีจังหวะชัดเจนเพื่อให้เด็กสามารถทำตามได้ง่าย รวมถึงให้โอกาสเด็กได้ลองทำจังหวะหรือท่าทางด้วยตนเอง เพื่อส่งเสริมความมั่นใจและการมีส่วนร่วม นอกจากนี้ ยังควรบันทึกสังเกตการณ์เพื่อประเมินพัฒนาการด้านต่าง ๆ ของเด็กอย่างเป็นระบบ

2) กิจกรรมการเคลื่อนไหวเบื้องต้น  

2.1 ความหมายของกิจกรรมเคลื่อนไหวและจังหวะ

เป็นกิจกรรมที่เปิดโอกาสให้เด็กได้แสดงออกด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายส่วนต่าง ๆ ตามจังหวะของเสียงดนตรีและเสียงเพลง มีผู้ให้ความหมายของกิจกรรมการเคลื่อนไหวและจังหวะหลายท่าน กลุ่มงานการศึกษาพิเศษ สถาบันราชานุกูล กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข (2553: 9) สรุปไว้ว่า กิจกรรมการเคลื่อนไหวและจังหวะ หมายถึง กิจกรรมที่ร่างกายตอบสนองต่อจังหวะของเสียงเพลงและดนตรีตามอัตราความช้าและความเร็วของจังหวะ และแสดงออกด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างอิสระ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ช่วยส่งเสริมพัฒนาการไม่ใช่แต่เพียงด้านร่างกายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทางด้านอารมณ์สังคม และสติปัญญา

2.2 ประเภทของกิจกรรมการเคลื่อนไหวของเด็กปฐมวัย

รังสฤษฏิ์ บุญชะลอ (2539) กล่าวถึง การแบ่งชนิดของการเคลื่อนไหวเบื้องต้น ออกเป็น 2 ประเภท

1. การเคลื่อนไหวอยู่กับที่ หมายถึง การเคลื่อนไหวส่วนต่าง ๆ ของร่างกายในขณะที่ยืนอยู่หรือนั่งอยู่กับที่ เช่น ตบมือ ก้มเงย ผงกศีรษะ สั่นแขน ดัน บิดตัว ยกเท้า นั่งลง ลุกขึ้น กระทืบเท้า เหยียดเท้าและเหยียดแขนออกไป

2. การเคลื่อนไหวแบบเคลื่อนที่ หมายถึง การเคลื่อนไหวที่ต้องเคลื่อนออกไปจากจุดเดิม การเคลื่อนไหวแบบนี้ขึ้นอยู่กับการใช้เท้าเป็นสำคัญ โดยการก้าวเท้าออกไปในลักษณะต่าง ๆ กัน เช่น การเดิน การวิ่ง การกระโดดไปข้างหน้าและข้างหลัง

2.3 ทักษะของการเคลื่อนไหวเบื้องต้น

1. การเคลื่อนไหวแบบไม่เคลื่อนที่ หมายถึง การเคลื่อนไหวที่ส่วนฐานของร่างกายอยู่กับที่ไม่ต้องเคลื่อนที่จากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง แต่จะเป็นการใช้ร่างกายทุกส่วนให้ตอบสนองเป็น 3 ลักษณะคือ

- การเคลื่อนไหวพื้นฐาน เป็นทักษะง่าย ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเด็กมาแต่เกิด อาจเริ่มต้นด้วย

การยืนอยู่กับที่แล้วก้มตัวลง  เงยหน้าขึ้นแล้วเอียงตัวไปทางซ้าย-ขวา เหวี่ยงแขนบิดตัวไปมา หมุนแขน คอเข่า เอว ข้อเท้า การฝึกอาจจัดให้เป็นแนววงกลมหรือแถวเดียวหน้ากระดานและให้ทำพร้อมกัน คำนึงถึงความสะดวกในการดูแลอย่างทั่วถึง จุดสำคัญต้องเน้นคือการหาทางจูงใจเด็กให้เกิดความสนใจและสนุกสนานในการปฏิบัติการเคลื่อนไหวพื้นฐานแบบนี้ เช่น

- การเคลื่อนไหวแบบสัมพันธ์ ซึ่งเป็นลักษณะการเคลื่อนไหวที่ใช้ส่วนของร่างกายให้ สัมพันธ์กัน เช่น แขนกับขา ขาวกับลำตัว ทั้งนี้ต้องอาศัยความแข็งแรงและสมรรถภาพทางกายของบุคคลเป็นองค์ประกอบด้วย โดยนำเอาทักษะพื้นฐานมาผสมให้ติดต่อกันได้อย่างต่อเนื่อง เช่น ย่อตัวลงแล้วเหยียดตัวขึ้น ผลักแล้วดึง เอียงแล้วเหวี่ยง เหวี่ยงแล้วบิดตัวไปมา เป็นต้น

- การเคลื่อนไหวประกอบอุปกรณ์ เป็นการใช้อุปกรณ์มาประกอบในการเคลื่อนไหว

โดยไม่เคลื่อนที่ เช่นไม้ คฑา บอล ห่วง ยางรถยนต์

 2. การเคลื่อนไหวแบบเคลื่อนที่ หมายถึง การเคลื่อนไหวร่างกายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง เป็นการเคลื่อนไหวร่างกายแบบง่าย ๆ และสลับซับซ้อน เป็นการเคลื่อนน้ำหนักตัวจากเท้าหนึ่งไปยังอีกเท้าหนึ่งและได้ระยะทางไปด้วย ซึ่งแบ่งออกได้ 2 แบบ

- การเคลื่อนไหวปกติ ได้แก่ การเคลื่อนไหวที่เป็นแบบอย่างของอิริยาบถง่าย ๆ ทั่วไป 

เช่น การเดิน หมายถึง การเคลื่อนที่ถ่ายน้ำหนักก้าวจากเท้าหนึ่งไปยังอีกครั้งหนึ่งจะต้องอยู่บนพื้นเสมอ

การวิ่ง หมายถึง การเคลื่อนที่ถ่ายน้ำหนักตัวจากเท้าหนึ่งไปยังอีกเท้าหนึ่ง โดยในขณะที่ถ่ายน้ำหนักตัวนั้น เท้าทั้งสองจะไม่อยู่บนพื้นเลย จังหวะการลงสู่พื้นดินเรียกว่าจังหวะเดิน 

การกระโดด หมายถึง การกระโดดขึ้นจากพื้นพร้อมกันทั้งสองเท้า แล้วลงสู่พื้นด้วยเท้าทั้งสองพร้อม ๆ กัน ขณะที่ลงสู่พื้นเข่าทั้งสองจะต้องย่อเล็กน้อยเพื่อผ่อนแรงกระแทก การลงสู่พื้นต้องลงด้วย

การกระโจน หมายถึง การวิ่งช้า ๆ ให้ลอยตัวอยู่ในอากาศนาน ๆ กว่าธรรมดา ลงสู่พื้นด้วยปลายเท้าก่อนฝ่าเท้า และงอเข่าในขั้นสุดท้ายตามจังหว ะเป็นการรวมทั้งทักษะการเดินกับวิ่งเข้าด้วยกัน

การเขย่ง หมายถึง การกระโดดขึ้นจากพื้นด้วยขาข้างเดียวแล้วลงสู่พื้นด้วยขาข้างเดิม ไม่มีการถ่ายน้ำหนักตัวจากขาขาหนึ่งไปอีกขาหนึ่ง ขาจะทำงานเพียงข้างเดียว

การก้าวชิด หมายถึง การก้าวเท้าใดเท้าหนึ่งไปข้างหน้าแล้วก้าวเท้าหลังตามมาชิดกับเท้าหน้า ถ้าทำแบบเดียวกันตลอดหรือสลับเปลี่ยนเท้าได้

- การเคลื่อนไหวพิเศษ เป็นลักษณะของการเคลื่อนไหวที่ใช้พื้นฐานการเดิน การวิ่ง การเขย่ง โดยการเพิ่มก้าวและจังหวะ ลักษณะการก้าวจะผสมกัน

2.4 หลักการจัดกิจกรรมเคลื่อนไหวของเด็กปฐมวัย

การจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวในระดับปฐมวัยนี้ จำเป็นต้องจัดให้สอดคล้องกับพัฒนาการและความสนใจ เด็กใน วัยนี้มักจะชอบสำรวจสิ่งรอบๆ ตัว วิ่งไปวิ่งมา ปืนป้าย กระโดด รวมทั้งการเล่นผาดโผน จึงควรจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวในรูปแบบต่างๆ ซึ่ง จรวยพร ธรณินทร์ (2532 : 7-13 ได้เสนอหลักการจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหว ดังนี้คือ

1. มุ่งเน้นการจัดกิจกรรมไง้เด็กเคลื่อนไหวอย่างมีคุณภาพมากกว่าการแสดงออกมาเป็นแบบแผน

2. ครุเป็นผู้นำเสนองานที่เกี่ยวกับรูปแบบหรือบางส่วนของร่างกาย แทนการใช้คำสั่งให้ออกกำลังกายเพื่อบริหาร ส่วนใดส่วนหนึ่ง

3. เสนอแนะแนวทางแก่เด็กในการคิดและสำรวจทำทางการเคลื่อนไหวในรูปแบบต่างๆก่อนที่จะแก้ปัญหาหรือหาข้อยุดี

4. ให้อิสระแก่เด็กในการเรียนการสอนซึ่งกำหนดชอบเขตไว้อย่างชัดเจน

5. ให้เด็กทุกคนได้แสดงความสามารถและจินคนาการอย่างเต็มที่

6. กระตุ้นให้เด็กใช้ความสามารถในการแก้ปัญหาหรือหาช้อยุดิตามระดับความสามารถของแต่ละบุคคลหลักการจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวดังกล่าวจะเป็นแนวทางให้แก่ครูปฐมวัยในการจัดกิจกรรมให้สอดคล้องกับ จิตวิทยาพัฒนาการของเด็กอย่างเหมาะสมตามวัย เพื่อให้เกิดประโยชน์ในการเตรียมความพร้อมให้แก่เด็กในการเคลื่อนไหวให้พัฒนาทั้งร่างกาย อารมณ์ สังคม และสติปัญญา

2.5 ประโยชน์ของการเคลื่อนไหวสำหรับเด็กปฐมวัย

-พัฒนาบุคลิกภาพและความสง่างามในการเคลื่อนไหว

-ส่งเสริมความกล้าเเสดงออก

-สร้างความสนุกสนานเเละเพลิดเพลิน

-ผ่อนคลายความตึงเครียด

-ตอบสนองความต้องการตามธรรมชาติเเละสร้างความพึงพอใจ

-ขยายความสัมพันธ์กับผู้อื่น

-เพิ่มความคล่องเเคล่วว่องไว

-ส่งเสริมวัฒนธรรมที่ดีงาม

-ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์เเละออกกำลังกาย

-ส่งเสริมสุขภาพกายเเละจิตใจให้สมบูรณ์ มีความสุข

-มีพํฒนาการทุก 4 ด้าน

2.6 ความสำคัญการเคลื่อนไหวและจังหวะ

1.ช่วยให้เด็กเรียนรู้เทคนิคและวิธีการคิดค้นและการแก้ปัญหาการเคลื่อนไหวหรือปัญหาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องได้ดียิ่งขึ้น เพราะการจัดกิจกรรมส่วนใหญ่ เป็นกิจกรรมให้เด็กมีประสบการณ์ในการแก้ปัญหาการเคลื่อนไหวส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย โดยวิธีการต่าง ๆ ฉะนั้นจึงเป็นโอกาสดีที่เด็กได้เรียนรู้และเข้าใจวิธีการและเทคนิคในการคิดค้นได้ด้วยตัวเอง

2. ช่วยให้เด็กได้เรียนรู้การเคลื่อนไหวส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย และพัฒนาความสามารถในการเคลื่อนไหวเหล่านั้นให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น จนกระทั่งมีทักษะในการเคลื่อนไหวแต่ละอย่างได้เป็นอย่างดีต่อไป

3.ช่วยให้เด็กมีความรู้ความเข้าใจในความจำกัดของความสามารถในการเคลื่อนไหวของส่วนต่าง ๆ ในร่างกายได้ เข้าใจว่าส่วนใดของร่างกายที่สามารถปฏิบัติได้หรือมีความจำกัดในการเคลื่อนไหวอย่างไร และในขณะเดียวกัน เด็กก็จะปรับความสามารถและความจำกัดเหล่านั้นมาใช้ให้เป็นประโยชน์เหมาะสมต่อไป

4.ช่วยให้เด็กมีพัฒนาการในทางสร้างสรรค์และรักษาไว้ซึ่งความสามารถในทางสร้างสรรค์นั้น ทั้งนี้เพราะการเรียนแบบวิธีคิดค้นการเคลื่อนไหว เป็นกิจกรรมแก้ปัญหาการเคลื่อนไหวของร่างกายด้วยตนเองอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นวิธีหนึ่งที่จะช่วยให้เด็กมีพัฒนาการในการสร้างสรรค์และรักษาไว้ซึ่งความสามารถของตนได้เป็นอย่างดี

5. ช่วยให้เด็กเข้าใจประโยชน์ของการเคลื่อนไหวส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้เป็นอย่างดี และสามารถนำประโยชน์ในการเคลื่อนไหวเหล่านั้นไปใช้ในชีวิตประจำวันของตนต่อไป เช่น สามารถนำไปใช้ประโยชน์ในทางนันทนาการในช่วงเวลาว่าง เป็นต้น

6.ช่วยให้เด็กได้เรียนรู้และมีความรู้สึกชอบเคลื่อนไหวหรือออกกำลังกายส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในชีวิตความเป็นอยู่ของสังคมในปัจจุบันที่เต็มไปด้วยเครื่องผ่อนแรง ดังนั้น การปลูกฝังให้เด็กมีความรักในการเคลื่อนไหวหรือออกกำลังส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย จึงนับว่ามีความสำคัญมาก

7.ช่วยให้เด็กได้เรียนรู้และเข้าใจลักษณะความหมายของการเคลื่อนไหวส่วนต่าง ๆ ของร่างกายสามารถเรียกชื่อลักษณะการเคลื่อนไหวเหล่านั้นได้อย่างถูกต้อง วรศักดิ์ เพียรชอบ (2527: 131-132)

3) สุนทรียศึกษาสำหรับเด็กปฐมวัย

“สุนทรียศึกษาสำหรับเด็กปฐมวัย” ทำให้เกิดความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับความหมาย แนวคิด และบทบาทของสุนทรียะในการส่งเสริมพัฒนาการของเด็กเล็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมองสุนทรียะไม่ใช่เพียงความงามเชิงรูปธรรม แต่เป็น “ประสบการณ์ภายใน” ที่เกิดจากการรับรู้ ความรู้สึก ความประทับใจ และการเชื่อมโยงทางอารมณ์ของเด็กกับสิ่งรอบตัว ซึ่งการเรียนรู้ครั้งนี้ช่วยให้ฉันเห็นภาพชัดเจนขึ้นว่าการจัดสุนทรียศึกษาในปฐมวัยคือการเปิดพื้นที่ให้เด็กได้สัมผัสโลกด้วยหัวใจ และได้เปิดประตูสู่ความคิดสร้างสรรค์อย่างอิสระ

1. ความหมายของสุนทรียะที่ลึกซึ้งขึ้น

จากแนวคิดของนักทฤษฎีต่าง ๆ เช่น Smith, Beardsley, Goodman และ Kaelin ทำให้ฉันเข้าใจว่า สุนทรียะไม่ใช่ความงามภายนอกเท่านั้น แต่เป็นการรับรู้ที่เกี่ยวข้องกับ

• ความรู้สึกที่ประณีตและละเอียดอ่อน

• การตีความสิ่งที่พบเห็นด้วยมุมมองส่วนตัว

• ความกลมกลืนระหว่างอารมณ์ ความคิด และการกระทำ

• การสร้างความหมายจากประสบการณ์ชีวิต

การนำแนวคิดนี้มามองเด็กปฐมวัย ทำให้ฉันตระหนักว่าเด็กไม่ได้มองศิลปะในแบบผู้ใหญ่ เด็กสัมผัสโลกด้วยความสนใจ ลีลา สีสัน และความสนุกสนาน เป็นประสบการณ์สุนทรียะบริสุทธิ์ตามธรรมชาติของพวกเขาเอง

2. สุนทรียศึกษาในฐานะการพัฒนาการเรียนรู้แบบองค์รวม

การเรียนรู้ครั้งนี้ทำให้ฉันเข้าใจว่าสุนทรียศึกษาเป็นกระบวนการที่ส่งเสริมพัฒนาการหลายด้านร่วมกัน ได้แก่

• ด้านอารมณ์ : เด็กได้ระบายความรู้สึก รู้จักความสุข ความสงบ หรือความตื่นเต้น

• ด้านสติปัญญา : เด็กได้คิด ทดลอง เปรียบเทียบ ตีความ และแก้ปัญหา

• ด้านการเคลื่อนไหว : เด็กใช้มือ เชื่อมโยงการรับรู้ทางกล้ามเนื้อกับสิ่งที่มองเห็น

• ด้านสังคม : เด็กเรียนรู้การแบ่งปัน การสื่อสาร และการเคารพงานของผู้อื่น

สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันเห็นว่า “สุนทรียการเรียนรู้” คือฐานสำคัญของการพัฒนาเด็กแบบองค์รวม มากกว่าการสอนศิลปะแบบกิจกรรมเพียงอย่างเดียว

 3. บทบาทครูในสุนทรียศึกษา

การเรียนรู้เรื่องนี้ทำให้ฉันตระหนักถึงบทบาทที่สำคัญของครูในการจัดสุนทรียศึกษา ได้แก่

• จัดสภาพแวดล้อมที่กระตุ้นประสาทสัมผัส เช่น แสงธรรมชาติ วัสดุหลากหลาย ธรรมชาติรอบตัว

• ไม่กำกับหรือสั่งให้เด็กทำตามแบบอย่าง เพราะจะจำกัดจินตนาการ

• ตั้งคำถามปลายเปิด เพื่อกระตุ้นการคิดและการตีความ เช่น “หนูคิดอย่างไรกับสีนี้?”

• ให้โอกาสเด็กเลือกด้วยตนเอง ทั้งวัสดุ วิธีทำ และแนวคิด

• สังเกตและสะท้อนกลับ เพื่อเสริมคุณค่าในสิ่งที่เด็กทำ

บทเรียนนี้ทำให้ฉันเข้าใจว่า ครูไม่ได้เป็น “ผู้สอนศิลปะ” แต่เป็น “ผู้อำนวยประสบการณ์สุนทรียะ” ที่ช่วยให้เด็กเติบโตด้วยความรู้สึกที่งดงามต่อโลกและต่อชีวิต

 4. สุนทรียะในชีวิตประจำวันของเด็ก

ฉันเรียนรู้ว่าสุนทรียศึกษาไม่จำเป็นต้องเกิดเฉพาะในห้องเรียนศิลปะเท่านั้น แต่เกิดได้ในความธรรมดา เช่น

• ลวดลายของเงาไม้

• เสียงฝน

• ความแตกต่างของพื้นผิว

• สีสันในห้องเรียน

• การเล่นวัสดุธรรมชาติ

สิ่งเล็กน้อยเช่นนี้สามารถขยายเป็นประสบการณ์สุนทรียะที่ช่วยให้เด็กรู้จักสังเกต สนใจ และมีความสุขกับการค้นพบในชีวิตประจำวัน

5. สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้และจะนำไปใช้

จากการศึกษาครั้งนี้ ทำให้ฉันตั้งใจนำหลักการสุนทรียศึกษาไปใช้ในการจัดการเรียนรู้ เช่น

• เปิดโอกาสให้เด็กสร้างสรรค์อย่างอิสระ

• ใช้กิจกรรมที่เน้นการสำรวจ (exploration) มากกว่าการผลิตงานสวยงาม

• ส่งเสริมการคิด การพูดถึงงานศิลป์ของตนเอง (art talk)

• ใช้สิ่งแวดล้อมเป็นแหล่งสุนทรียะที่เด็กเข้าถึงได้ง่าย

• เคารพในกระบวนการและผลงานของเด็กทุกชิ้น

สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เด็กมีความมั่นใจในตัวเอง มีความคิดสร้างสรรค์ และมีทัศนคติเชิงบวกต่อการเรียนรู้

 สรุปการสะท้อนการเรียนรู้

การศึกษาหัวข้อสุนทรียศึกษาสำหรับเด็กปฐมวัยทำให้ฉันเข้าใจว่า สุนทรียะคือการเรียนรู้ที่ผสานความรู้สึก ความคิด และประสบการณ์ชีวิตเข้าด้วยกัน เด็กได้เรียนรู้โลกอย่างลึกซึ้งผ่านการสัมผัส ทดลอง และสร้างสรรค์ ครูจึงมีบทบาทในการเปิดพื้นที่แห่งอิสระ ความงาม และความหมาย เพื่อให้เด็กพัฒนาตนเองทั้งด้านอารมณ์ สติปัญญา และจิตวิญญาณแห่งการเรียนรู้

เรียนออนไลน์ วันที่21/พฤศจิกายน/2568

สมาชิก

นางสาวสิริยากรณ์ ยืนยาว109

นางสาวณัฏฐณิชา ชาวนา110

นางสาวจิรภัทร บุตะเคียน122

นางสาวศุภนิดา ได้ดี 125

นางสาวนิศา ชื่นนอก 128